Memorabilia

Daniëlle van Ark bij Galerie Tegenboschvanvreden

12|10|19 – 9|11|19
Galerie Tegenboschvanvreden,  Bloemgracht 57,  Amsterdam

Graag verwelkomen wij u bij de opening van de tentoonstelling Memorabilia van Daniëlle van Ark op zaterdag 12 oktober van 17-19 uur.

opening hours
wednesday – saturday, 1 pm – 6 pm

 

Precies zeven jaar geleden – op 12 oktober 2012 – opende in Amsterdam, in Museum Van Loon, de tentoonstelling ‘Foam in Van Loon III’ met daarin de iconische foto’s die Daniëlle van Ark maakte van de handen van well to do dames die hun juwelen tonen. Een van de affiches die verspreid over de stad in abri’s hingen, hangt nu in haar tweede solo tentoonstelling in de galerie. Maar wie In hindsight (2019) bekijkt, ziet meteen dat het affiche een transformatie heeft ondergaan. Het transparante beeld is omgekeerd in de lijst gezet waardoor de tekst in spiegelbeeld gedrukt staat. Stukken gekleurde tape zijn zichtbaar op de plekken waar het beeld vastgeplakt is op de licht vergeelde ondergrond. Net zoals in eerder werk – waarbij Van Ark foto’s uit een krantenarchief gebruikte voor haar eigen werk, inclusief de in verf aangebrachte kadrering en andere aantekeningen van de fotoredactie op de persbeelden – parachuteert ze via In hindsight het verleden naar het heden.

In het werk van Daniëlle van Ark vormen heden, verleden en toekomst een ménage à trois. In een voortdurend spel van aantrekking en afstoting worden ze aan elkaar gekoppeld of tegen elkaar uitgespeeld en geven ze elkaar als het ware steeds opnieuw vorm. Van Ark heeft een omvangrijke verzameling van de meest uiteenlopende objecten en beelden. Die verzameling – waaronder ze ook haar eigen werk verstaat – is haar archief. Elementen uit dat archief worden in een cyclische beweging van de tijd keer op keer opnieuw en steeds in een andere combinatie ingezet. Van Ark construeert en de-construeert in haar werk het heden, en daarmee ook het verleden en de toekomst, vanuit het idee van een permanente shift van betekenissen, en de tijd als een bron van bijzondere en grillige coïncidenties. De vraag wat het aura van een beeld bepaalt speelt hierin een bijzondere rol. Ze zoekt niet naar een ‘af’ beeld, maar gebruikt het archief zelf als een dynamisch geheel.

In zijn autobiografie Geheugen, spreek schrijft Vladimir Nabokov ‘Ik geef toe dat ik niet in de tijd geloof. Ik vouw graag na gebruik mijn magisch tapijt op zo’n manier op dat ik het ene deel van het patroon op het andere kan leggen. Laat de bezoekers maar struikelen. En de grootste vreugde beleef ik aan tijdloosheid – in een toevallig uitgekozen landschap – wanneer ik tussen zeldzame vlinders en hun bloemenvoedsel sta.’ Net als Nabokov verleidt en misleidt Van Ark het publiek met een mix van feit en fictie. De tentoonstelling is ingericht als een observatiepost, waar de kunstenaar een listig spel speelt met de tijd. Een vrijplaats ook voor het verbeeldingsvermogen van de bezoeker. Schetsen en bronnenmateriaal mergen als vanzelf, zonder dat er sprake is van hiërarchie, met meer vaste vormen. De vraag is; wat blijft er na de sluitingsdatum over van een tentoonstelling? Wat zijn nu eigenlijk de tastbare herinneringen? Memorabilia. Laat de bezoeker maar struikelen!

Danielle van Ark